اولین هجرت مسلمانان به حبشه

به نام خدا

 

اولین هجرت مسلمانان به حبشه

کفار‌‌ قریش، در مقابل جمعیت روزافزون مسلمانان، خطری جدی احساس می کردند. و سران آن تصمیم گرفتند هر قبیله‌ای، پیروان محمد (ص) در میان خود را به انواع مختلف شکنجه نمایند تا از دین خود دست بردارند.

در ماه رجب سال پنجم بعثت پیامبر (ص) که قریش سخت در آزار مسلمین می‌کوشید، پیامبر‌(ص) صلاح در آن دید که عده‌ای از مسلمانان پنهانی به حبشه مهاجرت کنند. پیامبر به آنان فرمود: «در حبشه پادشاهی عادل و صالح حاکم است که از ظلم و ستمگری مبراست. خوب است به آن جانب مهاجرت کنید تا خداوند گشایشی عنایت نماید.» پادشاه حبشه که نامش «اصحمه» بود را در آن سرزمین "نجاشی" می‌گفتند؛ مانند "قیصر" در روم و "خسرو" در ایران.

یازده مرد و چهار زن، پنهانی راه حبشه را در پیش گرفتند:

عثمان بن عفان و همسرش رقیه دختر پیامبر

زبیربن عوام

عبدالله بن مسعود

مصب‌بن عمیر

عبدالرحمن بن عوف

ابوحذیفه بن عتبه و همسرش سهله دختر سهیل بن عمرو

ابوسلمه بن عبدالاسد و همسرش سلمه دختر ابی امیّه

عثمان بن مظعون

عامربن ربیعه و همسرش لیلی دختر ابی خثیمه

حاطب بن عمر

سهیل بن بیضاء

آنها پیاده راه ساحل را در پیش گرفتند و وقتی کنار دریا رسیدند، کشتی آماده بود و به نصف دینار آن را اجاره نمودند و بدین ترتیب اولین هجرت مسلمانان شکل گرفت.

این گروه، ماه شعبان و رمضان را در حبشه ماندند و بعد شنیدند که قریش همگی اسلام آورده‌اند و شادمان در ماه شوال به مکه برگشتند؛ اما در نزدیکی مکه، فهمیدند خبر اسلام آوردن قریش دروغ بوده است و به ناچار هر کدام پنهانی یا در پناه کسی وارد مکه شدند و بیش از پیش گرفتار شکنجه و آزار قبیله ی خود شدند.

 


  
نویسنده : علی رضا دیانی نژاد ; ساعت ۱٢:٥٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٧/۱٥
تگ ها : هجرت ، حبشه ، نجاشی